...Εδώ αύριο θα παίξω μπάλα...

Μία όμορφη φθινοπωρινή Κυριακή πέρασε. Η λιακάδα ήταν κατάλληλη για έναν ευχάριστο περίπατο μέχρι το παλιό μου σχολείο. Δεν έχω συχνά τη δυνατότητα να μπω στο προαύλιο που πριν από κάμποσα χρόνια έπαιζα ποδόσφαιρο στα διαλείμματα, έριχνα κλεφτές ματιές στο μάθημα της επόμενης ώρας που είχα ξεχάσει να διαβάσω ή αργότερα που κάπνιζα στη ζούλα ένα αγχωμένο τσιγάρο. Είναι και που μένω πια αλλού, μακριά από αυτές τις εικόνες και τα πρόσωπα που μου θυμίζουν την εφηβεία μου.

Ποτέ δεν πρόκειται να απέχω από τις εκλογές. Μου αρέσει η ατμόσφαιρα που έχει το παλιό μου σχολείο. Πάντα μου άρεσε. Ακόμα και σαν παιδί, που ακολουθούσα τον πατέρα μου που πήγαινε να ψηφίσει. Ίσως να μου έκανε εντύπωση που έβλεπα έναν οικείο χώρο γεμάτο με άγνωστα πρόσωπα, που τόσο πριν όσο και μετά από αυτή την Κυριακή, θα πήγαιναν πίσω εκεί που ανήκαν. Ένιωθα σαν να τους φιλοξενούσα στο σπίτι μου για μία μέρα. Όσο τα χρόνια περνούσαν και μεγάλωνα, το συναίσθημα αυτό δεν έπαψε να υπάρχει. Άλλαζε συνεχώς μορφή όμως η βασική ιδέα ήταν ίδια: "Βρίσκεστε στη δική μου αυλή. Καθίστε φρόνιμα και όταν τελειώσετε φύγετε ήσυχα ήσυχα χωρίς να αφήσετε τα αποτσίγαρά σας και τα χαρτιά σας. Εδώ αύριο θα παίξω μπάλα."

Την προηγούμενη Κυριακή ξύπνησα χωρίς ξυπνητήρι. Χάζεψα τη λιακάδα και μετά από ένα νυσταγμένο ντους, ένα γρήγορο καφέ και μερικά τσιγάρα – στον μοναδικό χώρο που το κάπνισμα δεν πρόκειται ποτέ να απαγορευτεί - πήρα το δρόμο για σχολείο. Ήμουν πάλι έτοιμος να μυρίσω τα αρώματα της εφηβείας μου, να δω τα άγνωστα πρόσωπα που τώρα πια θα θέλανε να τα γνωρίσω. Να συμμετάσχω κι εγώ στη γιορτή της δημοκρατίας. Να στείλω με την ταπεινή μου ψήφο το μήνυμά μου. Μπερδεμένος. Τι πρέπει να ψηφίσω για να καταλάβουν αυτό που θέλω να πω; Συνήθως όλοι νικάνε και εγώ είμαι μονίμως ο χαμένος.

Ολόκληρο το κείμενο >>>>

Η εξέλιξη της νεοελληνικής γλώσσας

Κακόμοιρε Έλληνα. Από μικρό παιδί είσαι χωμένος στα φροντιστήρια ξένων γλωσσών μαθαίνοντας Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, ενίοτε και Ισπανικά ή Ιταλικά. Σε δουλεύουν τόσο καιρό και εσένα και τους γονείς σου, που πληρώνανε αδρά, ενώ οι γλώσσες που έπρεπε να μάθεις ήταν άλλες. Τα Πασοκικά και τα Νεοδημοκρατικά είναι σίγουρα οι γλώσσες του παρελθόντος αλλά, έτσι όπως πάμε, και του μέλλοντος. Του παρελθόντος, γιατί τόσο καιρό αυτή τη γλώσσα χρησιμοποιούσαν οι εκάστοτε κυβερνώντες και η άγνοιά μας να την κατανοήσουμε τους δυσκόλευε στο έργο τους, και του μέλλοντος γιατί απ’ότι βλέπω θα συνεχίσουν και στο διηνεκές οι ίδιοι άνθρωποι, να τις χρησιμοποιούν απουσία εναλλακτικών προτάσεων.

Γλωσσολογικά βέβαια, οι διαφορές μεταξύ τους είναι ελάχιστες. Θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να μάθει τη μία από τις δύο και να καταλαβαίνει και την άλλη. Μοιάζουν πολύ και διαφοροποιούνται μόνο ανάλογα με εκείνον που βρίσκεται στην εξουσία. Ως γνωστόν η γλώσσα που χρησιμοποιεί κανείς επηρεάζει και τον τρόπο που σκέφτεται. Έτσι στις γλώσσες αυτές υπάρχουν έννοιες που είναι ασύλληπτες για εμάς τους μη μυημένους.

Ολόκληρο το κείμενο >>>>

Παραπλανητική διαφήμιση

Φίλοι, αγανακτισμένοι πολίτες αυτής της χώρας ευτυχείτε. Η ελληνική νομοθεσία είναι εδώ για να βοηθήσει τον κάθε έναν από εμάς, ή για να είμαι πιο σαφής, για να βοηθήσει 3.012.373 έλληνες που ψήφισαν πριν από μερικούς μήνες για να εκλεγεί η σημερινή κυβέρνηση. Δυστυχώς για εκείνους που τόσο το 2004 όσο και το 2007 είχαν ψηφίσει για την προηγούμενη κυβέρνηση, υπάρχει το ενδεχόμενο να μην προλαβαίνουν να ενεργήσουν νομικά λόγω παραγραφής.

Τι εμποδίζει τους ψηφοφόρους του 2009 να ασκήσουν αγωγές για παραπλανητική διαφήμιση;

Ολόκληρο το κείμενο >>>>

Φαντασία και πραγματικότητα

Πολλές φορές προσπαθώ να φανταστώ πως θα ήταν η ζωή αν κάποια πράγματα στο παρελθόν είχαν εξελιχθεί με διαφορετικό τρόπο. Πως θα εξελισσόταν για παράδειγμα η πρόσφατη επικαιρότητα αν η διεθνής γλώσσα ήταν τα γαλλικά; Το λήμμα cabinet man, λένε τα άγγλο-ελληνικά λεξικά ότι μπορεί να μεταφραστεί, ανάλογα με τα συμφραζόμενα ως άνθρωπος του υπουργικού συμβουλίου ή ως κατασκευαστής ντουλαπών! Κοίτα να δεις πράγματα….

Στην γαλλική γλώσσα θα είχε μεγαλύτερη πλάκα, καθώς το αντίστοιχο homme de cabinet έχει την έννοια εκείνου που αγαπάει την μοναξιά, τις έρευνες ή την μελέτη ενώ βέβαια διατηρεί και την ερμηνεία του ανθρώπου του υπουργικού συμβουλίου.

 

Αδυνατώντας να δώσουν την ερμηνεία του μαραγκού, θα μιλούσαν για κάποιον μοναχικό επιστήμονα που διαρκώς μελετάει. Θα μπορούσαν άραγε να βρουν κάποιον; Δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχουν τέτοιοι ανάμεσά μας, όμως δεν νομίζω ότι θα υπήρχε η δυνατότητα να στηριχθεί μια εναλλακτική εκδοχή τόσο απλά.

Ολόκληρο το κείμενο >>>>

Μνήμες μουντιάλ - Μεξικό 1986

Πλησιάζει ο καιρός που στη Νότια Αφρική ξεκινάει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου και για άλλη μια φορά έρχεται στη μνήμη μου το πρώτο μουντιάλ που παρακολούθησα στη ζωή μου. Το μουντιάλ του Μεξικό, το 1986.

Στο μουντιάλ αυτό και με πρόσφατες τις μνήμες από το Euro του ’84 ξεκίνησα να υποστηρίζω τη Γαλλία, κυρίως λόγω του Πλατινί. Πέρα από τις ικανότητές του στο γήπεδο με είχε τράβηξε το αλήτικο στυλ του, τα μακριά μαλλιά, οι κατεβασμένες κάλτσες, η βγαλμένη από το σορτς φανέλα. Εικόνες που τα τελευταία χρόνια δεν συναντάμε πλέον στα γήπεδα, αφού η εμφάνιση αυτή κρίθηκε ανάρμοστη και θεσπίστηκαν κανόνες που επιβάλλουν οι κάλτσες να είναι σηκωμένες και η φανέλα να μην ανεμίζει. Και τι ειρωνεία! Ο Πλατινί πρόεδρος της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου…..

Ολόκληρο το κείμενο >>>>

Άκου, βλέπε και επιτέλους...μίλα

Μεγαλώσαμε ακούγοντας για τις χαμένες ευκαιρίες της Ελλάδας. Τότε που οι υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, που βρίσκονταν αρχικά σε χειρότερη μοίρα από εμάς, ανέβαιναν έγκαιρα στο τρένο της ανάπτυξης και μας άφηναν να περιμένουμε πίσω στο σταθμό, πίνοντας φραπέ στο κυλικείο δίχως να έχουμε πάρει χαμπάρι ότι αυτό ήδη έφτασε φόρτωσε και αναχώρησε. Χώρες που απορροφούσαν τα κοινοτικά κονδύλια σε έργα υποδομής και όχι στους τραπεζικούς λογαριασμούς επιτήδειων ή στα ταμεία παράκτιων εταιρειών αγνώστων. Ακούγαμε ότι πόλεις όπως η Βαρκελώνη, εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο ευκαιρίες για ανάπτυξη σε αντίθεση με την Αθήνα που μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, έπεσε σε παρακμή.

Ακούγαμε για χώρες με ανεπτυγμένη βαριά βιομηχανία, υγιή οικονομία, πειθαρχημένη κοινωνία, που οι πολίτες απολάμβαναν υπηρεσίες υγείας και παιδείας υψηλού επιπέδου.

Ολόκληρο το κείμενο >>>>

Δείγματα ηθικής χρεοκοπίας

Και τώρα που καταλάγιασε ο θόρυβος και τα κροκοδείλια δάκρυα από τα δραματικά γεγονότα της προηγούμενης εβδομάδας, αποφάσισα να προσπαθήσω να συγκεντρώσω τη σκέψη μου σε ένα κείμενο ελπίζοντας καταρχήν, να βγει κάτι που θα έχει νόημα.


Χρεοκοπούμε, μας λένε, καταστρεφόμαστε και χρειάζονται μεγάλες θυσίες απ’ όλους μας για να επανέλθουμε. Να επανέλθουμε που; Σε ποια κατάσταση προσπαθούμε να γυρίσουμε όπου είμαστε καλά. Δεν θυμάμαι ποτέ να υπήρχε μια καλή περίοδος για τους πολλούς, που το εισόδημά τους, αναλογικά και με την εργασία τους, να αυξάνει. Μονίμως παρατηρώ από την κατάρρευση του (αν)υπαρκτού σοσιαλισμού και μετά, τη γιγάντωση της κοινωνικής αδικίας, φαινόμενο όχι μονάχα ελληνικό. Το αντίπαλον δέος του καπιταλισμού έπαψε να υφίσταται πια. Ας αφήσουμε το θηρίο να ξεδιπλώσει τα φτερά του, να βγάλει μεγαλύτερες φλόγες από τα ρουθούνια του και να μας φωτίσει όλους. Και ας κάψει και κάποιους. Μόνο που τα θηρία δεν ελέγχονται. Και καήκανε πάρα πολλοί, σαφώς οι περισσότεροι.

Ολόκληρο το κείμενο >>>>

Αλληγορία

Ας παίξουμε ένα παιχνίδι μέσω μια αλληγορίας, μπας και καταλάβουμε επιτέλους όλοι, ποιες ικανότητες έχουν όλοι που μας κυβερνάνε τα τελευταία 182 χρόνια.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι είμαι ένας οικογενειάρχης και έχω ένα μικρό σπίτι, σε μία καλή και ακριβή περιοχή, με θέα στη θάλασσα, ηλιόλουστο και βολικό, που όμως ακόμα πληρώνω κάθε μήνα στην τράπεζα για το δάνειο που πήρα ώστε να το αποκτήσω. Δουλεύω λοιπόν κι εγώ και η γυναίκα μου, έχω και μια πιστωτική κάρτα για τις τρέχουσες ανάγκες, που την χρησιμοποιώ με μεγάλη φειδώ, κάνω και τις απαραίτητες περικοπές σε περιττά έξοδα, και είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου. Πάνω απ’ όλα βέβαια χαίρομαι το σπίτι μου, απολαμβάνω κάθε του σημείο γιατί είναι δικό μου και νιώθω πως μου αξίζει αυτή η επιβράβευση. Όμως αν και έχω πλέον κάμποσα χρόνια που κατοικώ εδώ δεν έχω αξιωθεί να βάλω μάρμαρα στη σκάλα, να φτιάξω τα κάγκελα και τις υδρορροές στα μπαλκόνια, και μετά από τόσο καιρό που μας ήρθε το φυσικό αέριο, δεν αποφάσιζα να αλλάξω την εγκατάσταση για να απαλλαγώ από το πετρέλαιο. Πήρα λοιπόν την απόφαση να τα φτιάξω όλα μαζί και οδηγήθηκα για άλλη μια φορά στην τράπεζα για να πάρω άλλο ένα δάνειο. Ευτυχώς τώρα, η πεθερά μου αποφάσισε να μας βοηθήσει οικονομικά συμβάλλοντας κατά ένα μεγάλο μέρος στο απαιτούμενο κονδύλι για τις επικείμενες εργασίες.

Οι εργασίες λοιπόν αρχίζουν και οι ρυθμοί στο σπίτι αλλάζουν. Οι μάστορες εναλλάσσονται και ως γνωστόν τα ωράριά τους δεν είναι σταθερά. Δίχως να έχω εξειδικευμένες γνώσεις σχετικά με τα όσα γίνονται γύρω μου, ξεκλέβω χρόνο για να ασχοληθώ με τα έργα. Μία φορά μάλιστα χρειάστηκε και να επέμβω, ώστε να αλλάξουν και κάποια μάρμαρα που δεν είχαν μπει σωστά. Όταν όλοι επιτέλους τελειώνουν δοκιμάζω αν όσα έγιναν ήταν σωστά, αν κάτι διέφυγε της προσοχής μου κατά την διάρκεια των εργασιών και έπειτα εξοφλώ και τους ανθρώπους που δούλεψαν.

Η πεθερά μου, που όλον αυτόν τον καιρό ερχόταν στο σπίτι και έριχνε κλεφτές ματιές στα μάρμαρα και τα κάγκελα, πλέον επιθεώρησε τις σκάλες, τα κάγκελα και τις υδρορροές και επέμενε ότι το χειμώνα θα δούμε μεγάλη διαφορά με το φυσικό αέριο. Ήταν εμφανώς ευχαριστημένη. Ίσως μελλοντικά όταν αποφασίσω να βάλω επιτέλους και εκείνο το τζάκι, να βοηθήσει και πάλι. Όχι όμως σύντομα. Τα δάνεια είναι πλέον πολλά και πρέπει για ένα διάστημα να μαζευτούμε λίγο. Αυτά έχει η ζωή.

Αν δεν πληρώνω τις δόσεις μου θα καταλήξω στη φυλακή, τα παιδιά μου θα χάσουν το σπίτι τους και στα μάτια της πεθεράς μου θα είμαι ένας ανίκανος ανεπρόκοπος.

Υ.Γ. Πριν τη Σπάρτη κατασκευάστηκαν τούνελ που παρακάμπτουν κοντινά χωριά μειώνοντας τον χρόνο μετάβασης στην πόλη, αλλά και προσφέροντας μεγαλύτερη ασφάλεια σε οδηγούς και κατοίκους. Όσοι ήταν τυχεροί μπόρεσαν να απολαύσουν το νέο δρόμο για μερικές ημέρες, μέχρι να υποστεί ζημιές σε τμήματά του και να κλείσει. Προς το παρόν κανένα συνεργείο δεν δραστηριοποιείται στην περιοχή και είναι άγνωστο το πότε θα δοθεί ο δρόμος στην κυκλοφορία. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα, και είναι λογικό όταν αναλαμβάνουν τέτοια έργα εταιρείες που ειδικεύονται κυρίως στην ενημέρωση..... 

Η Λήθη του Rory Gallagher

Κάθε μήνα διαβάζω τουλάχιστον τρία περιοδικά μουσικής που εκδίδονται στην Αγγλία και στις ΗΠΑ, καθώς δεν βρίσκω κάτι ενδιαφέρον στα εγχώρια. Εδώ και έναν χρόνο που αυτό γίνεται συστηματικά, μπορώ να πω με σιγουριά ότι ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς που πέρασαν από τη μουσική σκηνή, ο Rory Gallagher, περνάει στα ψιλά γράμματα και τυγχάνει περιφρόνησης από τη μουσική βιομηχανία.

Πρόκειται για εκδίκηση απέναντι στον Ιρλανδό; Ο ίδιος αρνήθηκε επανειλλημένως να  πάρει μέρος στο marketing που υπηρετούσαν οι δισκογραφικές εταιρείες, αφού ποτέ δεν δέχτηκε να κυκλοφορήσει single χάνοντας έτσι ραδιοφωνικό χρόνο και άρα διαφήμιση και έσοδα (την ίδια λογική ακολουθούσαν και οι Led Zeppelin, όμως η βασική διαφορά ήταν η παρουσία του πληθωρικού manager τους Peter Grant που έχτισε με καινοτόμο για την εποχή τρόπο την καριέρα τους). Παρά αυτή την αντίληψη, ο Gallagher πούλησε εκατομμύρια δίσκους και περιόδευσε σε κάθε γωνιά του πλανήτη, ενώ μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του '70 τα ΜΜΕ του αφιέρωναν χρόνο. Άλλωστε το 1972 ψηφίστηκε από το Melody Maker ως ο καλύτερος κιθαρίστας της χρονιάς αφήνοντας πίσω του ονόματα όπως ο Clapton, o Beck, o Page, που μεσουρανούσαν στην μετα-Hendrix εποχή.

Στα τέλη της δεκαετίας του '70, συνολικά η rock σκηνή πέρασε στο περιθώριο, και την εμφάνισή τους έκαναν η punk και η new wave. Το ενδιαφέρον αναθερμάνθηκε μετά τα μέσα της δεκαετίας του '80 όταν και τα προβλήματα υγείας του Gallagher περιόρισαν τις περιοδίες του αλλά και τη δισκογραφία του. Ο πιο σκληρά εργαζόμενος μουσικός της δεκαετίας του '70 κυκλοφόρησε μόνο δύο δίσκους από το 1985 έως και το θάνατό του, το 1995. Έκτοτε οι αναφορές στο όνομά του γίνονται ολοένα και λιγότερες, και ενώ το blues γίνεται πάλι της μόδας, όλοι ασχολούνται με τον Clapton, τον Beck, τον Stevie Ray Vaughan.... Διευκρινίζω πάντως, ότι όλοι αυτοί που αναφέρω παραπάνω, είναι κορυφαίοι κιθαρίστες με τεράστια προσφορά στη blues rock μουσική.

Σε συζητήσεις ανάμεσα σε μουσικούς, ο Gallagher πάντα βρίσκεται ψηλά σε εκτίμηση. Δεν είναι μόνο η τεχνική του, που κερδίζει το σεβασμό αλλά και επιμέρους ζητήματα όπως οι συνθετικές και στιχουργικές του ικανότητες, η ευχέρειά του να μεταπηδά από το κλασικό κούρδισμα (EADGBE) σε άλλα, όπως το open G ή το open D, και η τεχνική του στο slide. Αυτό βέβαια δεν  τον κατατάσει, σύμφωνα με τον μουσικό Τύπο, ανάμεσα στους κορυφαίους, ενδεχομένως γιατί ο τρόπος που έζησε και οι εμπορικές του επιλογές, δεν προσέφεραν στη μουσική βιομηχανία τα κέρδη που θα μπορούσε να καρπωθεί από εκείνον.

Rock 'n' Roll Hall Of Shame

Τιμή και δόξα στους Sex Pistols. Το 2006 εισήλθαν στο Rock and Roll Hall of Fame αλλά αρνήθηκαν να παραστούν στην τελετή βράβευσης. Παρ'όλ'αυτά αποτελούν και αυτοί μέρος της μεγάλης λίστας των καλλιτεχνών που προσέφεραν στην Rock μουσική. Φιγουράρουν δίπλα στους Cream, Elvis Presley, BB King, Creedence Clearwater Revival αλλά και στους Michael Jackson, Madonna και ABBA. Έτσι λοιπόν, αν κάποιος θεωρεί τον εαυτό του ροκά οφείλει πολλά στη Madonna και στο μέλλον σίγουρα στη Lady Gaga και στις Spice Girls. Αυτό λέγεται εκφυλισμός, ειδικά όταν από τη λίστα απουσιάζουν ονόματα όπως ο Rory Gallagher, o Stevie Ray Vaughan, οι Dire Straits και ο Jimi Hendrix (υπάρχει μόνο ως Jimi Hendrix Experience).
Οι κριτές που λαμβάνουν μέρος σε αυτή τη διαδικασία έχουν επανειλημμένως δεχτεί κριτική καθώς κατά καιρούς αγνοούν τις υπογραφές που μαζεύονται από θαυμαστές καλλιτεχνών που είναι υποψήφιοι για τη λίστα (υποψήφιος τίθεται αυτόματα κάποιος που συμπληρώνει 25 χρόνια από την πρώτη δισκογραφική του δουλειά). Επιπλέον, έχουν κατηγορηθεί ότι τοποθετούν στη μαύρη λίστα όσους έχουν υπογράψει συμβόλαια με συγκεκριμένες εταιρείες αλλά και όσους κατατάσσονται σε κάποια είδη του rock τα οποία και αγνοούν επιδεικτικά όπως progressive rock, black music, heavy metal.

Η Μουσική σκοτώνει την πειρατεία

Το φαινόμενο της διακίνησης "πειρατικών" CD είτε μέσω των συμπαθών Αφρικανών στις πλατείες και τις καφετέριες, είτε κυριλέ μέσω του διαδικτύου, δεν είναι πλέον κάτι καινούργιο. Η μουσική βιομηχανία, αφού διαπίστωσε ότι απειλείται προχώρησε σε μείωση των τιμών στα CD, στην έκδοση ειδικών εκδόσεων (τα περίφημα collector's edition) και εσχάτως κάποιες νέες κυκλοφορίες διανέμονται μέσω εφημερίδων και περιοδικών (βοήθα με να σε βοηθώ). Το φαινόμενο αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, όπου πρόσφατα κυκλοφόρησε ο Joe Perry των Aerosmith την προσωπική του δουλειά Have Guitar, Will Travel μέσω του περιοδικού Classic Rock. Με τον τρόπο αυτό διασφαλίζονται κάποιες ελάχιστες πωλήσεις, αναγκαστικές σε μεγάλο ποσοστό, με προεκτάσεις που δεν είναι του παρόντος αν και προφανείς.
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο πολύ πιο σημαντικό για το ίδιο το προϊόν. Ξεφυλλίστε τα πακέτα με τα παράνομα CD την επόμενη φορά που θα βρεθούν μπροστά σας. Δύσκολα θα βρείτε ανάμεσά τους διαχρονικά κομμάτια, όποιες και αν είναι οι μουσικές σας προτιμήσεις. Είμαι σίγουρος πως εκείνος που ξέρει τι θέλει - ο ίδιος ακριβώς που στο παρελθόν θα πήγαινε στο δισκάδικο για ψώνια - θα αγοράσει τα CD του Djangο Reinhart, του Jimi Hendrix, του Μάνου Χατζηδάκη τιμώντας έτσι τη διαχρονικότητα ενός έργου.
Η έκπτωση της ποιότητας συμβαδίζει με την γιγάντωση του φαινομένου. Στην Ελλάδα είχαμε τα τελευταία χρόνια την εμφάνιση και εγκαθίδρυση "αυτοκρατοριών" από συνθέτες που, στηριζόμενοι και από τα ΜΜΕ, λυμαίνονται το χώρο της μουσικής. Συνθέτες που παράγουν τραγούδια της πλάκας για lifestyle τραγουδιστές με φωνές κορμάρες προτιμώνται από τις δισκογραφικές εταιρίες και αύτη η μείωση της ποιότητας κοστίζει.
Η πειρατεία δεν σκότωσε τη Μουσική αλλά την τραυμάτισε σοβαρά, και εκείνη δεν κατάλαβε ότι παραμένοντας Μουσική θα κέρδιζε τελικά αυτή τη μάχη.