Οι U2 στην Αθήνα

Η εβδομάδα ήταν από τις πιο δύσκολες τόσο λόγω της επιστροφής από την άδεια όσο και εξαιτίας της περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Κανένας εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα δεν αισθάνεται πλέον ήσυχος. Η Παρασκευή ήταν κάτι σαν δώρο, μια ευκαιρία να πέσω στον καναπέ και να σαπίσω μέχρι το βράδυ της Κυριακής, κάνοντας μικρά διαλλείματα σέρνοντας το κουφάρι μου μέχρι το ψυγείο. Όμως δεν είχα προβλέψει το μέλλον μερικούς μήνες πριν, όταν παρασυρόμενος από τον περίγυρό μου αγόρασα εισιτήρια για την συναυλία των U2. Τι θέλω εγώ τώρα να τρέχω στο ΟΑΚΑ για να δω ένα από τα πλέον εμπορικά συγκροτήματα όλων των εποχών; Να ακούσω τον Bono να το παίζει showman και τον The Edge, που αναμφισβήτητα είναι χειρότερος κιθαρίστας από εμένα, να αγχώνεται μήπως και του κλέψουν το σκουφάκι; Και ενώ σκεφτόμουν πως έμπλεξα έτσι, ήρθε και η δεύτερη σφαλιάρα, αφού από τη Βουλιαγμένης μέχρι το Ολυμπιακό Στάδιο χρειάστηκα δύο ολόκληρες ώρες με αποτέλεσμα τα νεύρα μου να τεντώσουν κι άλλο, ενώ και οι διοργανωτές φρόντισαν ώστε κατά την είσοδο στην Αρένα να περάσουν τον κόσμο από στίβο μάχης ώστε να μπορέσουν να μπουν μέσα μόνο οι άξιοι μονομάχοι. Μπαίνοντας μέσα άρχισαν να λύνονται πολλές απορίες. Ένα μεγάλο ποσοστό του κόσμου είχε ξαναμπεί στο ΟΑΚΑ μόνο σε αγώνα του Παναθηναϊκού στο Champions League, άντε και στη συναυλία της Madonna. Ένα άλλο μέρος, που εν μέρει ευθύνεται για το μποτιλιάρισμα, έψαχνε τον παρκαδόρο του “μαγαζιού” για να παρκάρει την Cayenne, ενώ υπήρχαν πολλά πιτσιρίκια που μουσικά βρίσκονται ακόμα στο ψάξιμο.

Ολόκληρο το κείμενο >>>>

Οι Jethro Tull στην Αθήνα

Κάθε φανατικός οπαδός του Asterix ξέρει ότι στο τέλος κάθε ιστορίας οι ήρωες του γαλατικού χωριού μαζεύονται σε ένα επικό τσιμπούσι, είτε στο χωριό τους ή και καμιά φορά, σε κάποιο ξέφωτο του δάσους. Πάντοτε μένω για αρκετή ώρα να κοιτάζω αυτή την τελευταία ζωγραφιά. Μάλλον ζηλεύω που δεν μπορώ να είμαι και εγώ παρόν σε αυτό το γλέντι και ίσως και αυτός να είναι ο λόγος που κάθε φορά που βρίσκομαι στο Terravibe Park νιώθω όμορφα.

Η διαφορά θερμοκρασίας με την Αθήνα είναι δεδομένη, τα δέντρα και το διπλανό δάσος συνθέτουν ένα πανέμορφο σκηνικό. Το μόνο που χρειάζεται να κάνει κανείς είναι να επιλέξει και την συναυλία που θα πάει να παρακολουθήσει ώστε να περάσει ένα όμορφο βράδυ. Ήταν η τρίτη φορά που βρέθηκα στην Μαλακάσα για να παρακολουθήσω μια συναυλία και για ακόμα μια φορά πέρασα πολύ όμορφα. Φυσικά δεν επέλεξα να πάω σε εκδηλώσεις όπως το φετινό Nonrockwave φεστιβάλ, για να είμαι ειλικρινής εκκλησία έκλεψα και τις τρεις φορές.

Ολόκληρο το κείμενο >>>>

Οι Taste στην Αθήνα

Επειδή πουθενά δεν διάβασα κάτι σχετικά με την συναυλία των Taste στην Αθήνα αποφάσισα να πω μερικά λόγια.
Οι Taste που είδαμε στο Rodeo στις 26 και 27 Φεβρουαρίου δεν έχουν καμία σχέση με την αυθεντική μπάντα του Rory Gallagher. Τέτοια μπάντα δεν υπάρχει γιατί ο Gallagher δεν είχε ποτέ σταθερά σχήματα (εξαιρείται ο Gerry Mc Avoy που έπαιζε μπάσο σε όλα τα άλμπουμ που ηχογράφησε ο Rory αλλά ένας κιθαρίστας και ένας μπασίστας δεν αποτελούν μπάντα).

Οι Taste σχηματίστηκαν το 1966 και δύο χρόνια μετά πήραν την τελική τους σύνθεση με τον Gallagher στην κιθάρα και τη φωνή, τον Richard McCracken στο μπάσο και τον John Wilson στα ντραμς. Ηχογράφησαν δύο studio άλμπουμ και δύο live και διαλύθηκαν το 1970 στο απώγειό τους μετά το Isle of Wight Festival.
Η σημερινή σύνθεση των Taste είναι αλλαγμένη κατά τα 2/3. Τον John Wilson πλαισιώνουν οι Sam Davidson και Albert Mills στην κιθάρα και το μπάσο αντίστοιχα. Πρόκειται για δύο πρώην session μουσικούς που στέκονται με αξιοπρέπεια στη σκηνή. Και πάμε τώρα στις εμφανίσεις στην Αθήνα και πιο συγκεκριμένα σε εκείνη που είδα από κοντά στις 27/2.
Προσπερνώ το συγκρότημα που άνοιξε τη βραδιά γιατί θα χρειαζόμουν ένα ιδιαίτερο αφιέρωμα σχετικά με εκείνους που επιλέγουν, δίχως να ενδιαφέρονται για το ύφος της εκδήλωσης, τα support συγκροτήματα Τουλάχιστον θα περίμενα από τα ελληνικά σχήματα να παρακολουθήσουν και το συγκρότημα για το οποίο ανοίγουν τη βραδιά και να μην αποχωρούν από το διάλειμμα. Είναι ο ελάχιστος σεβασμός...

Ολόκληρο το κείμενο >>>>