Ανέκδοτο Νο2

Σε μια συνάντηση του Παπανδρέου με τον πρωθυπουργό της Ελβετίας, ο Παπανδρέου συστήνει τους υπουργούς του:
-Ο υπουργός Δικαιοσύνης , Εργασίας , Υγείας , Παιδείας , Οικονομίας κλπ
Έρχεται η σειρά του Ελβετού που συστήνει αντίστοιχα :
-Ο υπουργός Δικαιοσύνης , Εργασίας , Υγείας , Ναυτιλίας.
Κρυφογελάει ο Παπανδρέου .
-Γιατί γελάτε , του λέει ο Ελβετός .
-Μα έχετε υπουργό Ναυτιλίας ενώ δεν έχετε θάλασσα ;
-Όταν μου παρουσίασες τους υπουργούς Δικαιοσύνης , Εργασίας, Υγείας , Παιδείας και Οικονομίας , εγώ γέλασα ;

Αλληγορία

Ας παίξουμε ένα παιχνίδι μέσω μια αλληγορίας, μπας και καταλάβουμε επιτέλους όλοι, ποιες ικανότητες έχουν όλοι που μας κυβερνάνε τα τελευταία 182 χρόνια.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι είμαι ένας οικογενειάρχης και έχω ένα μικρό σπίτι, σε μία καλή και ακριβή περιοχή, με θέα στη θάλασσα, ηλιόλουστο και βολικό, που όμως ακόμα πληρώνω κάθε μήνα στην τράπεζα για το δάνειο που πήρα ώστε να το αποκτήσω. Δουλεύω λοιπόν κι εγώ και η γυναίκα μου, έχω και μια πιστωτική κάρτα για τις τρέχουσες ανάγκες, που την χρησιμοποιώ με μεγάλη φειδώ, κάνω και τις απαραίτητες περικοπές σε περιττά έξοδα, και είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου. Πάνω απ’ όλα βέβαια χαίρομαι το σπίτι μου, απολαμβάνω κάθε του σημείο γιατί είναι δικό μου και νιώθω πως μου αξίζει αυτή η επιβράβευση. Όμως αν και έχω πλέον κάμποσα χρόνια που κατοικώ εδώ δεν έχω αξιωθεί να βάλω μάρμαρα στη σκάλα, να φτιάξω τα κάγκελα και τις υδρορροές στα μπαλκόνια, και μετά από τόσο καιρό που μας ήρθε το φυσικό αέριο, δεν αποφάσιζα να αλλάξω την εγκατάσταση για να απαλλαγώ από το πετρέλαιο. Πήρα λοιπόν την απόφαση να τα φτιάξω όλα μαζί και οδηγήθηκα για άλλη μια φορά στην τράπεζα για να πάρω άλλο ένα δάνειο. Ευτυχώς τώρα, η πεθερά μου αποφάσισε να μας βοηθήσει οικονομικά συμβάλλοντας κατά ένα μεγάλο μέρος στο απαιτούμενο κονδύλι για τις επικείμενες εργασίες.

Οι εργασίες λοιπόν αρχίζουν και οι ρυθμοί στο σπίτι αλλάζουν. Οι μάστορες εναλλάσσονται και ως γνωστόν τα ωράριά τους δεν είναι σταθερά. Δίχως να έχω εξειδικευμένες γνώσεις σχετικά με τα όσα γίνονται γύρω μου, ξεκλέβω χρόνο για να ασχοληθώ με τα έργα. Μία φορά μάλιστα χρειάστηκε και να επέμβω, ώστε να αλλάξουν και κάποια μάρμαρα που δεν είχαν μπει σωστά. Όταν όλοι επιτέλους τελειώνουν δοκιμάζω αν όσα έγιναν ήταν σωστά, αν κάτι διέφυγε της προσοχής μου κατά την διάρκεια των εργασιών και έπειτα εξοφλώ και τους ανθρώπους που δούλεψαν.

Η πεθερά μου, που όλον αυτόν τον καιρό ερχόταν στο σπίτι και έριχνε κλεφτές ματιές στα μάρμαρα και τα κάγκελα, πλέον επιθεώρησε τις σκάλες, τα κάγκελα και τις υδρορροές και επέμενε ότι το χειμώνα θα δούμε μεγάλη διαφορά με το φυσικό αέριο. Ήταν εμφανώς ευχαριστημένη. Ίσως μελλοντικά όταν αποφασίσω να βάλω επιτέλους και εκείνο το τζάκι, να βοηθήσει και πάλι. Όχι όμως σύντομα. Τα δάνεια είναι πλέον πολλά και πρέπει για ένα διάστημα να μαζευτούμε λίγο. Αυτά έχει η ζωή.

Αν δεν πληρώνω τις δόσεις μου θα καταλήξω στη φυλακή, τα παιδιά μου θα χάσουν το σπίτι τους και στα μάτια της πεθεράς μου θα είμαι ένας ανίκανος ανεπρόκοπος.

Υ.Γ. Πριν τη Σπάρτη κατασκευάστηκαν τούνελ που παρακάμπτουν κοντινά χωριά μειώνοντας τον χρόνο μετάβασης στην πόλη, αλλά και προσφέροντας μεγαλύτερη ασφάλεια σε οδηγούς και κατοίκους. Όσοι ήταν τυχεροί μπόρεσαν να απολαύσουν το νέο δρόμο για μερικές ημέρες, μέχρι να υποστεί ζημιές σε τμήματά του και να κλείσει. Προς το παρόν κανένα συνεργείο δεν δραστηριοποιείται στην περιοχή και είναι άγνωστο το πότε θα δοθεί ο δρόμος στην κυκλοφορία. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα, και είναι λογικό όταν αναλαμβάνουν τέτοια έργα εταιρείες που ειδικεύονται κυρίως στην ενημέρωση..... 

9+1 Signature κιθάρες

Η κιθάρα είναι το μουσικό όργανο που χαρακτηρίζει τη ροκ μουσική, κυριαρχεί στον ήχο, ενώ πάρα πολλές φορές ο κιθαρίστας επισκιάζει τον τραγουδιστή ενός συγκροτήματος. Η ανακάλυψη του όρου του guitar hero, που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας το '60, βοήθησε στην εδραίωση του rock και ακολούθως, ήρθε να προσθέσει έσοδα και στην ευρύτερη "μουσική βιομηχανία". Η εικόνα του αγαπημένου κιθαρίστα να κρατάει την πιστή του κιθάρα έγινε αντικέιμενο εκμετάλλευσης από τις εταιρείες αυτές ταυτίζοντας έτσι το ροκ με κιθάρες όπως η Stratocaster, η Les Paul, η Casino και η Telecaster. 

Με τα χρόνια όμως ήρθε και ο κορεσμός, και οι ανάγκες του marketing επέβαλαν νέες κινήσεις. Οι μουσικοί που χρησιμοποιούσαν έναν συγκεκριμένο τύπο κιθάρας, αναζητούσαν τον ιδανικό συνδυασμό στους μαγνήτες και τις εν γένει ρυθμίσεις του οργάνου κάνοντας πολλές αλλαγές, πέρα από τις εργοστασιακές ρυθμίσεις, καθορίζοντας έτσι τον προσωπικό τους ήχο. Έτσι σήμερα κυκλοφορούν πολλές κιθάρες που φτιάχτηκαν με τρόπο ώστε τόσο από την πλευρά της εμφάνισης, όσο και του ήχου, να μοιάζουν με κάποιες από αυτές.

Ας δούμε κάποιες από αυτές.

Fender Richie Blackmore Strat

Στην κιθάρα αυτή λείπει η μεσαίος μαγνήτης!

Fender Eric Clapton Strat Signature

Στο όνομα του Eric Clapton είναι πιθανότατα οι περισσότερες Signature κιθάρες της Fender.

Brian May Signature

Ίσως η πιο ιδιαίτερη κιθάρα στην ιστορία της μουσικής. Αποτελεί αντίγραφο της Red Special, της κιθάρας που κατασκεύασε ο ίδιος ο May με τον πατέρα του όταν ήταν έφηβος. Πολλά από τα υλικά που χρησιμοποίησε ήταν αυτοσχέδια και με την κιθάρα αυτή παίζει μέχρι και σήμερα.

Gibson BB King Lucille

O BB King, στην αρχή της καριέρας του, είχε κινδυνεύσει όταν εισέβαλλε σε ένα δωμάτιο που καιγόταν για να σώσει την κιθάρα του. Αργότερα έμαθε ότι η φωτιά ξεκίνησε από έναν καυγά για μια γυναίκα που την έλεγαν Lucille. Από τότε έδωσε αυτό το όνομα σε κάθε κιθάρα που είχε, με πιο χαρακτηριστική την Gibson που φαίνεται εδώ.

Fender David Gilmour NOS

Η κιθάρα αυτή είναι κατασκευασμενη έπειτα από υποδείξεις του Gilmour.

Gretsch G6120DSW Chet Atkins Relic

Μια πανάκριβη κιθάρα με την υπογραφή του περίφημου Chet Atkins.

Gibson Angus Young SG New

O Angus Young παίζει με SG από το ξεκίνημά του και πλέον έχει ταυτιστεί με αυτές τις κιθάρες. Το συγκεκριμμένο μοντέλο δεν είναι απομίμηση κάποιας από τις παλιές κιθάρες του Young αλλά έχει σχεδιαστεί από την Gibson για να τον τιμήσει.

Gibson Gary Moore Les Paul

H διαφορά της κιθάρας αυτής από τις κλασσικές Les Paul είναι εμφανής και με το μάτι, αρκεί να δει κανείς τους μαγνήτες. Το όργανο αυτό έχει όσα ζήτησε ο ιδιος ο Gary Moore από την Gibson.

Fender Rory Gallagher Relic Strat

Η πιο αναγνωρίσιμη stratocaster που υπήρξε, αφού σε όλη την καριέρα του ο Gallagher έπαιζε με αυτή. Μετά το θανατό του η Fender δημιούργησε πιστά αντίγραφα της θρυλικής αυτής κιθάρας σε περιορισμένο αριθμό.

Gibson Jimi Hendrix Guitar

H Gibson ανακοινώνει την κυκλοφορία της κιθάρας του Hendrix με τη διαφορά ότι ο Hendrix έπαιζε κυρίως με Fender, με τις οποίες και έχει ταυτιστεί. Η fender-ιστικη δημιουργία της Gibson οδήγησε άμεσα σε αντιδράσεις με αποτέλεσμα τη απόσυρση της ανακοίνωσης μετά από λίγες ώρες. Η κιθάρα αυτή ουδέποτε κυκλοφόρησε.

John Campbell - Χαμένος στα μπλουζ

Γεννημένος το 1952 στο Shreveport της Louisiana ξεκίνησε να παίζει μουσική επαγγελματικά από τα 13 του, παίζοντας σε πάρτυ στην περιοχή του Texas, όπου ζούσε τότε. Σε ηλικία 15 ετών, ένα ατύχημα που είχε σε αυτοσχέδιους αγώνες με τη μηχανή, αλλάζει πλήρως τη ζωή του. Εκεί θα χάσει το δεξί του μάτι, τον έναν του πνεύμονα, θα γεμίσει το σώμα του με 5.000 ράμματα και θα υποστεί αλλεπάλληλα χειρουργεία ώστε να επαναφέρει το πρόσωπό του. Όπως δήλωσε αργότερα, η εμπειρία αυτή τον έφερε πιο κοντά με τα blues καθώς πέρασε μεγάλο διάστημα κλεισμένος στο σπίτι ακούγοντας δίσκους του Muddy Waters, του Howlin Wolf και του John Lee Hooker. Ανακάλυψε έτσι μέσω της μουσικής και της κιθάρας του μια διέξοδο για τα συναισθήματά του.

Στα 16 του έφυγε από το σπίτι του έχοντας μαζί του μόνο την κιθάρα του, ένα εισιτήριο λεωφορείου για το Nacogdoches του Texas και 10 δολλάρια. Αρχικά έμενε σε σταθμούς λεωφορείων, έπαιζε κιθάρα 14 με 15 ώρες την ημέρα και ζούσε παίζοντας μουσική στους δρόμους, σε βενζινάδικα, σε μπιλιαρδάδικα, αλλάζοντας συχνά πόλεις από το Houston μέχρι τη Νέα Ορλεάνη. Ο ίδιος αναφέρει σαν χειρότερες του εμπειρίες όταν δούλεψε σε εργοστάσιο χημικών, για να αγοράσει καινούρια κιθάρα, ή όταν πουλούσε αίμα για καινούριες χορδές και ένα σάντουιτς.

Μετά από πέντε χρόνια στο δρόμο, φτάνει στη Νέα Υόρκη και μαγεύεται από την πόλη. Εκέι μένει στο Brooklyn σε ένα σπίτι με τόση φασαρία που αποφασίζει να βάλει μαγνήτη και ενισχυτή στην κιθάρα του για να ακούει τον εαυτό του. Ξεκινά εμφανίσεις σε διάφορα στέκια και καταλήγει στο Abilene Cafe, όπου μονιμοποιείται. Όταν το μαγαζί κλείνει αποφασίζει να παρατήσει τη μουσική. Μετά από μία περίοδο αμφιταλάντευσης, όπου εργάστηκε σε μαγαζί με κιθάρες, επιστρέφει με παράδοξο τρόπο, όταν παίρνει μέρος σε μία αυτοσχέδια παράσταση σε κάποιο βιετναμέζικο εστιατόριο ονόματι Monsoon που μετέπειτα θα ονομαστεί Crossroads. Η επιτυχία ήταν τόση που κάθε βράδυ ο κόσμος γινόταν όλο και πιο πολύς. Εκεί θα τον ανακαλύψει ο κιθαρίστας Ronnie Earl που εντυπωσιασμένος  θα προτείνει να του κάνει την παραγωγή για ένα δίσκο. Ο δίσκος A man and his Blues που κυκλοφόρησε από γερμανική εταιρία, θα κάνει γνωστό τον John Campbell στις ΗΠΑ και θα του δώσει μια υποψηφιότητα για τα βραβεία W.C.Handy, τα Blues Music Awards όπως λέγονταν πριν μετονομαστούν το 2006.

Συνέχισε να εμφανίζεται σε μικρά club της Νέας Υόρκης, έχοντας πλέον αποκτήσει το κοινό του όταν προσεγγίστηκε από την Electra για να υπογράψει συμβόλαιο. Το 1991 κυκλοφορεί το One Believer και δύο χρόνια αργότερα το Howlin' Mercy. Τρεις μήνες μετά την κυκλοφορία του Howlin' Mercy, στις 13 Ιουνίου του 1993 ο John Campbell πεθαίνει στον ύπνο του από καρδιακή ανακοπή. Άφησε πίσω του μια κόρη 6 μηνών.

Η προσφορά του, αν και η δισκογραφία του δεν ήταν μεγάλη, είναι ουσιαστική. Κάποιοι είχαν πει ότι έπαιζε κιθάρα, λές και τον είχε διδάξει ο Robert Johnson. Πιστός στις ακουστικές και τις resonator κιθάρες, βγάζοντας έτσι ηλεκτρικό ήχο μέσα από ακουστικά όργανα, έπαιξε καθαρό blues, ανεπηρρέαστος από άλλα ακούσματα.
Ποτέ δεν έστειλε καμία κασέτα σε καμία δισκογραφική εταιρία όσο ήταν ακόμα άγνωστος.

Περί θεολογίας...

Δεν είναι να κάθομαι πολλές ώρες μπροστά στον υπολογιστή του, γιατί βλέπω πράγματα που μπορεί να με φέρουν στα άκρα. Μπορεί να με οδηγήσουν να σπάσω το μηχάνημα και να το πετάξω από το παράθυρο. Δεν φταίει το μηχάνημα βέβαια, ούτε η τεχνολογία του διαδικτύου. Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχουν και αυτά και βγαίνει από μέσα μου η αγανάκτηση. Πάμε λοιπόν στο προκείμενο. Στις 15/3/2010 η εκκλησία της Ελλάδος εξέδωσε την υπ.αριθμ. 2894 εγκύκλιο με τίτλο: «Θεολογική θεώρηση της οικονομικής κρίσεως». Βρίσκεται στο site της εκκλησίας και δεν θα μπω στη διαδικασία να το αναρτήσω πλήρως. Υπάρχουν όμως κάποια σημεία που οφείλω να σχολιάσω. Ας με συγχωρήσουν όσοι θεωρούν defacto ότι η εκκλησία επιτελεί θεάρεστο έργο για όσα θα πω. Την απάντηση στις όποιες ενστάσεις τους θα την πάρουν αν διαβάσουν σχετικά με το ρόλο της εκκλησίας στις κρίσιμες καμπές της ιστορίας μας. Πάμε λοιπόν:

 Ως ποιμένες του λαού του Θεού βλέπουμε αυτές τις κοινωνικές πληγές και ακούμε την έντονη ανησυχία των συνανθρώπων μας. Καθημερινώς στις Ιερές Μητροπόλεις και τις Ενορίες έρχονται άνθρωποι πονεμένοι, βασανισμένοι, πληγωμένοι, απελπισμένοι και ζητούν στήριξη από την Εκκλησία, την οποία θεωρούν πνευματική τους μητέρα.

Η Εκκλησία ενώ δεν προέρχεται από τον κόσμο, εργάζεται στον κόσμο• ενώ είναι πνευματική, δρα στην ιστορία• νοηματοδοτεί την ζωή των ανθρώπων και αντιμετωπίζει τα βιολογικά προβλήματά τους, αφού ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματικό ον. Όμως η Εκκλησία εργάζεται στην κοινωνία, χωρίς να κάνη πολιτική. Ελέγχει και κρίνει την αμαρτία, αλλά αγαπά τον αμαρτωλό άνθρωπο. Επειδή η κρίση είναι πολυποίκιλη, οι πολιτικοί εξετάζουν τα πολιτικά αίτια που την προκάλεσαν, αλλά η Εκκλησία βλέπει τα θεολογικά αίτια και προσπαθεί να θεραπεύσει τα συμπτώματα. Οι οικονομολόγοι ελέγχουν τους νόμους της αγοράς, ώστε να λειτουργούν με δικαιοσύνη, αλλά η Εκκλησία περιγράφει τα θεολογικά πλαίσια μέσα στα οποία θα κινείται ο άνθρωπος.

Χαίρομαι που βλέπω ότι η εκκλησία δεν κάνει πολιτική. Προφανώς αναφορές σχετικά με τη Δεξιά του Κυρίου, αλλά και κηρύγματα από άμβωνος για τον πατριωτισμό κάποιων πολιτικών αρχηγών, στων οποίων το κεφάλι κάθονται περιστέρια, ήταν μάλλον δική μου παρανόηση. Σχετικά με την αμαρτία και την αγάπη για τον αμαρτωλό άνθρωπο, είναι κάτι που έμπρακτα αποδεικνύει η ελληνική εκκλησία (αλλά και η ρωμαιοκαθολική) δεχόμενη στους κόλπους της τέτοιους αμαρτωλούς. Άλλωστε νοικιάζει και κάποια από τα ακίνητά της σε κέντρα ψυχαγωγίας διαιώνισης της αμαρτίας, για να μην ξεμένει από αγάπη.

Αυτήν την περίοδο πρέπει να αναπτυχθεί σε μεγάλο βαθμό η φιλαλληλία, η φιλανθρωπία, η αλληλεγγύη, η προσφορά στους αδελφούς μας που έχουν ανάγκη. Κανείς δεν μπορεί να προφασισθεί ότι δεν τους γνωρίζει. Είναι δίπλα μας και τους συναντούμε καθημερινά.[...]Έτσι, όσοι έχουν επάρκεια υλικών αγαθών πρέπει να προσφέρουν αυτοπροαίρετα ό,τι μπορούν περισσότερο στους αδελφούς τους εν Χριστώ που υποφέρουν. Πως μπορεί κανείς να αισθάνεται τον Θεό ως Πατέρα, όταν δεν αισθάνεται τον πλησίον του ως αδελφό; Οι Πατέρες της Εκκλησίας στα κηρύγματά τους, σε περιστάσεις παρόμοιες με τις δικές μας, ήλεγξαν δριμύτατα εκείνους που πλουτίζουν σε βάρος του λαού, αλλά και τους προέτρεψαν με δύναμη να βοηθούν τους πτωχούς συνανθρώπους τους.

Βασικές αρχές της εκκλησίας μας ήταν ανέκαθεν η φιλαλληλία και η αλληλεγγύη. Έτσι δεν είδαμε ποτέ κανέναν να απολογείται στο λαό για όλες τις κατηγορίες που κατα καιρούς ακούστηκαν. Όσο δε για την αυτοπροαίρετη προσφορά όσων έχουν το κάτι παραπάνω, είναι σαφές ότι είναι διατυπωμένο σε τρίτο πρόσωπο, γιατί είναι γνωστό ότι η εκκλησία δεν ανήκει σε αυτούς. Οι σημερινοί ταγοί της εκκλησίας ζουν λιτά και ταπεινά σύμφωνα με τις διδαχές του Ιησού Χριστου.

 Τα πάθη της φιληδονίας, της φιλοδοξίας, της φιλαργυρίας-φιλοκτημοσύνης είναι εκείνα που οδηγούν τους ανθρώπους σε οικονομικές κρίσεις. Η ευμάρεια, η ευδαιμονία, η υπερκατανάλωση, είναι τα γενεσιουργά αίτια των οικονομικών κρίσεων. Βεβαίως, είναι σημαντικό να ζει κανείς «αξιοπρεπώς», από πλευράς υλικών αγαθών, αλλά όλα έχουν και τα όριά τους. Η εκκλησιαστική ζωή συνδέεται στενά με την ασκητικότητα και την ολιγάρκεια. Και οι Χριστιανοί πρέπει να ζουν με λιτότητα. Δυστυχώς όμως σε υπερκαταναλωτικές κοινωνίες δεν βιώνεται η άσκηση, που είναι η βάση της χριστιανικής ζωής. Λέγοντας δε άσκηση εννοούμε την καλή χρήση των υλικών αγαθών που είναι αναγκαία για την ζωή και όχι την συσσώρευση και την υπερκατανάλωση αυτών.

Οι λιμουζίνες των μητροπολιτών υπόκεινται στην καλή χρήση των υλικών αγαθών, που αναφέρεται παραπάνω. Δεν θα μπορούσε κανένας από αυτούς να ζήσει μη "αξιοπρεπως" αν καθόταν στο πίσω κάθισμα ενός συμβατικού αυτοκινήτου. Είναι επίκαιρο λόγω της ημέρας (σήμερα είναι Κυριακή των Βαϊων), ότι και ο Χριστός άλλωστε, με το αντίστοιχο πολυτελές όχημα της εποχής του μπήκε στην Ιερουσαλήμ.

 

Οι πνευματικοί ταγοί μας δεν έχουν συσσωρεύσει υλικά αγαθά και αμοίβονται με ελάχιστα σε σχέση με όσα προσφέρουν. Γι'αυτό και τώρα ζητούν να μη φορολογούνται βάσει των εσόδων τους αλλά από το περίσευμμά τους. Η διαφορά τους από τους κοινούς δημόσιους υπάλληλους είναι ότι διαθέτουν δύναμη ώστε να εξαιρεθούν. Δεν γνωρίζω αν μέσα στις διεκδικήσεις τους βρίσκονται και οι μισθοί του κατώτερου κλήρου, αλλά δεν θα μου προξενήσει εντύπωση αν συμβαίνει το αντίθετο. Ο κατώτερος κλήρος δεν έχει ανάγκη το πατρονάρισμά τους, έχει αποδείξει πολλές φορές στο παρελθόν, με την στάση του, ότι αφουγκράζεται καλύτερα την κοινωνία, αφού ζει σε αυτή. 

Τον χωρισμό εκκλησίας και κράτους νομίζω δεν θα ζήσουμε να τον δούμε. Έχουμε την τύχη όμως να ζούμε στην εποχή που η εκκλησία χωρίστηκε από την κοινωνία, και βρέθηκε ξεκάθαρα και δίχως περιστροφές απέναντί της.